Verslag Voorbereiding Oktober 2011

De tijd is daar voor de eerste update over wat er zoal gaande is met HelpDarfur.org. Ondertussen zijn de voorbereidingen op elk gebied in volle gang. Vele e-mails zijn ondertussen verzonden, en vele mensen hebben al enthousiast gereageerd op onze plannen. Om het een beetje overzichtelijk te houden zal ik deze update in twee delen opsplitsen; wat Sabine in Nederland allemaal aan het uitvogelen is, en waar ik (Kors) in Sudan en andere streken allemaal mee bezig ben.

Nederland:

Voor de meeste mensen iets meer tastbaar, dus laat ik met het koude kikkerlandje beginnen. De samenwerking tussen ZOA en ons begint steeds duidelijkere vormen aan te nemen. Sabine is laatst (10-10-11) op bezoek geweest in het hoofdkantoor van ZOA te Apeldoorn om daar beter kennis te maken met de organisatie. Ze heeft onder andere gesproken met de Campagne Coördinator in Nederland, de Project Leider in Sudan, de Algemeen directeur. Hierna mocht ze de maandelijkse vergadering voor het voltallige personeel bijwonen en in het kort zichzelf en het project even voorstellen. Een aantal plannen zijn besproken en worden nog uitgewerkt; o.a. de sponsorloop "De Duinenmars", in 2012, waar we hopen scholen bij te betrekken in een sponsorloop ten behoeve van HelpDarfur. Zodra er meer plannen concreet zijn horen jullie er meer over.

Hotel Sebel & Hotel Court Garden uit Den Haag

Sabine is al enig jaren werkzaam in hotel Sebel, waar Achou en Dongxu Zhang naast hotel Court Garden ook eigenaren van zijn. Zij hebben al in een vroeg stadium aangegeven geïnteresseerd te zijn in ons project en hebben besloten alle inkomsten van het fietsverhuur van beide hotels volledig te doneren aan HelpDarfur! Dit gaat om 10 euro per dag, per fiets. Uiteraard wordt deze actie opgeleukt met een poster en een collectebus. Dat laatste voor de mensen die niet willen fietsen maar toch een kleine bijdrage willen leveren. Anyway, in verloop van de tijd kan dit dus een aardig bedrag opleveren, en daar hopen we dan ook op.

Hans Struijk Fietsen

Deze grote fietsentoko in Den Haag, heeft aangegeven ons graag te willen helpen met materialen en fiets, door middel van verkoop tegen inkoop-prijzen. Dat niet alleen, ze hebben ook een fietssleutelcursus gratis voor ons aangeboden. Iets wat zeker van pas zal komen als we eenmaal op weg zijn.

Daarnaast heeft Sabine voor de komende dagen/weken afspraken staan met mensen en bedrijven. In de volgende update zal daarover meer duidelijk zijn. Kortom, in Nederland zijn er dus ondertussen allerlei dingen gaande, en we hopen dat, in verloop van tijd, meerdere mensen zullen reageren op onze e-mails en verzoeken.

India:

Terwijl Sabine erg nuttig was in Nederland, ben ik (Kors) zelf eigenlijk een beetje aan het lantefanteren geslagen. De afgelopen maand heb ik weinig nuttigs gedaan voor het project zelf, maar ben ik wel bezig geweest een beter idee te krijgen over wat het fietsen nou eigenlijk allemaal inhoudt. Sabine en ik hebben allebei al een pesteind door Europa gefietst op verschillende tijden, maar het is nog steeds moeilijk in te denken hoe het is om door Afrika te fietsen, waar de wegen van mindere kwaliteit zijn, goed voedsel en schoon water niet altijd overal makkelijk verkrijgbaar is, en waar de koperen ploert non-stop je schedel aan het bijkleuren is. Om mezelf wat meer in te kunnen leven heb ik de afgelopen maand van Mumbai naar Goa, India, gefietst. Totaal 860 kilometer door de bergen, de jungle, langs het strand en door kleine dorpjes. (Een verslag over de gang van zaken tijdens de reis komt later). Volgend jaar moeten we uiteraard heel wat meer kilometers trappen om bij onze eindbestemming te komen, maar ik denk dat ik wel een beter idee heb van hoe deze reis zal zijn. Ik kan het heel simpel in één woord samenvatten: ZWAAR! Maar, dan zou ik verschrikkelijk onrecht doen aan alle andere aspecten die het fietsen met zich meebrengt. Ondanks dat fietsen in deze omgevingen en met zulke temperaturen (35C) inderdaad niet altijd makkelijk is, is het zeker wel de moeite waard. Het directe contact met je omgeving, de natuur en de mensen, is, ondanks dat je er niet altijd op zit te wachten, heel interessant. Bij elk interessant punt kan je afstappen, rondkijken, foto's maken, etc. In elk dorp zijn er mensen die toch even willen weten wat een blanke man, met een gigantisch bezweet hoofd, hier doet op een fiets. Ondanks dat de mensen altijd heel vriendelijk en behulpzaam zijn, kan ik tussen alle regels wel door lezen dat ze denken dat het misschien beter is als ik me op laat sluiten in een inrichting, want welke lijp gaat er nu midden op de dag, dag in dag uit, in de zon op de pedalen staan. Geen slechte vraag opzich, maar toch. Ondanks dat de kinderen in Darfur er absoluut niets aan hebben dat ik door India aan het trappen was, is het wel erg prettig om een beter beeld te hebben van wat me volgend jaar te wachten staat.

Sudan:

Ben ik dan helemaal niet nuttig bezig, vraag je je misschien af. Uiteraard niet, ook in Sudan worden er dingen opgezet die het project ten goede moeten komen. Ik heb besloten om het project ook naar Sudan te brengen, onder het motto: Sudan helpt Sudan. Dit heeft meerdere redenen. De eerste is dat ik hier werk met mensen die best wel een Sudanees Pondje, of 2, 3, 40, 500, kunnen missen. Daarnaast denk ik dat het ook een mooi signaal geeft voor de mensen in Nederland om te zien dat de lokale bevolking wel degelijk interesse heeft in de ontwikkeling van hun eigen land, en daar ook hun handen bij uit de mauwen willen steken. Maar, in Sudan loop je tegen hele andere problemen op dan in Nederland, als het gaat om ontwikkeling. Geld geven is hier niet gewoon, als er geholpen moet worden, dan gebeurd dat door het geven van arbeid en/of goederen. Helaas ben ik bang dat de ZOA er niet op zit te wachten dat er straks 300 Sudanezen aan het scheppen en bouwen zijn in Darfur, want dat geeft zoveel administratieve ongein. Daarnaast worden westerse ontwikkelingsorganisaties niet altijd gewaardeerd, en de redenen daarvoor zijn soms best begrijpelijk. Vele organisaties hebben hun personeel in de duurste hotels in Khartoum, rijden in gepantserde voertuigen door de straten en huren buitenlands personeel in om dingen te doen die Sudanezen zelf ook kunnen doen. Kortom, wantrouwen; betaal ik voor hun hotel e.d. Een angst die in Nederland ook speelt, maar wat ze hier kunnen zien. Mijn taak is dus om aan te geven dat de ZOA niet zo werkt, en dat zij, buiten de organisatie in Khartoum, eigenlijk alleen met lokaal personeel werken. Dat ze niet hier zijn om bijbels te verkopen, maar om scholen te bouwen. Dat ze zich niet willen mengen in de schoolcurricula, maar alleen de voorzieningen willen scheppen voor degelijk onderwijs. Anywayz.... ik denk dat de problemen wel duidelijk zijn.

Een paar dagen voor mijn vertrek heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik naar het hoofdkantoor van Cambridge Sudan (CITC), mijn werkgever, gegaan. Ondanks dat ik dacht dat ze niet zo heel erg geïnteresseerd zouden zijn in het project, bleek het tegenovergestelde waar. Ze vonden het een interessant idee, en zijn zeker bereid om te helpen. De eerste hulp die gelijk geboden werd, en ook erg nuttig is, is het regelen van visums en permits voor de verschillende delen binnen Sudan. Iets wat dus normaal gesproken weken duurt om te regelen kan nu in een dag geregeld worden. Daarnaast kunnen we gebruik maken van de flats en andere faciliteiten van Cambridge tijdens ons verblijf in Sudan, en met name in Khartoum. Daarnaast wil CITC een eenmalig bedrag overmaken, ik heb alleen nog geen idee waar we het over hebben, mag ik de studenten in de Adult Centers erbij betrekken op welke manier dan ook, en schrijf ik updates voor de schoolkrant voor de Youth Centers. Ik hoop dus dat daar wat vruchtbaars uitkomt. Verder hoop ik via mijn studenten weer in contact te komen met anderen die iets in dit project zien. Ik ga in ieder geval de universiteit waar ik Arabisch studeer stalken met onze plannen, aangezien ze hun Arabische lessen proberen te verkopen met een poster met mijn witte giechel erop. Voor wat, hoort wat, denk ik dan maar ;)

Ik hoop dat iedereen nu een beetje een idee heeft van wat er allemaal aan het gebeuren is HelpDarfur-technisch. We hopen stukje bij beetje het project uit te breiden en daar kunnen we iedereen's hulp bij gebruiken. Zoals al eerder aangegeven, schroom niet om een email te sturen naar info@helpdarfur.org als je met vragen en/of plannen zit en niet weet hoe of wat.

Dank:

Afsluitend willen we graag iedereen bedanken die zich inzet om dit project te laten slagen. In dit geval wilen we speciaal Daniel Vreeken (Exedo.nl) noemen, die zich al maanden bezig houdt met het maken van de website, flyers, posters, en ons veel advies geeft over hoe het bij de mensen over te brengen. Dank! Gerrit Kasper, die van het allereerste begin enthousiast was over ons project, het heeft overgebracht naar ZOA, en sindsdien zeer behulpzaam geweest met het regelen van collectebussen, printen, het beantwoorden van vragen en de communicatie tussen ons en ZOA. Daarnaast natuurlijk Hotel Sebel, Hotel Garden Court, Cambridge Sudan, en Hans Struijk fietsen die hebben aangegeven ons te willen steunen, zij het financieel of materieel. Ook dank! De mensen binnen ZOA, voor hun vertrouwen in ons en ons project, en hun inzet al onze vragen te beantwoorden. Nogmaals dank! En verder natuurlijk iedereen die ons steunt, en dat nog van plan is te gaan doen.

Tot de volgende update,

Groeten,

Korstiaan de Jong en Sabine van Onselen